Anita Franken

Anita Franken (Zundert, 1957) maakt hoofdzakelijk vrouwenfiguren. Volwassen vrouwen, maar dan vaak met een slank postuur. Of jonge meisjes van een onbestemde leeftijd die hun naakte lichaam rekken en strekken, hun rug hol maken in een kwart draai om hun as, bijna altijd op hun tenen, alsof ze nog langer willen worden dan ze al zijn. Als je de bronzen beeldjes van Anita Franken oppakt, verbaas je je over hun gewicht. Want dat is nou juist wat al die ranke figuurtjes lijken te willen doen: gewichtloos worden. Dat zit ‘m in hun houding, in hun lenigheid en elegantie. Slank en gracieus. Alsof ze niets wegen.

Doorgaans vertrekt Anita Franken niet vanuit een vastomlijnd plan. Ze maakt van tevoren ook geen tekeningen of schetsen. In tekenen is ze nooit goed geweest, zegt ze. Haar vingers hebben geen hechte relatie met potlood, stift of houtskool. Draad en boetseerwas, dat is waar ze zich bij thuis voelen. Anita Franken begint altijd met het maken van koperdraadfiguren, geraamtes die meteen in de juiste houding worden gedraaid. Daarbij maakt ze eerst het standbeeld vast, zodat de rest kan bewegen. Dan begint ze bij de voeten, bij de basis van het bestaan, en werkt de boetseerwas langzamerhand naar boven, naar de heupen, rekt en strekt en vormt met virtuoze vingers de spieren, de bolle en holle vormen, de lange armen van haar volmaakte meisjes. Van gladstrijken is geen sprake.

De meisjesfiguren Anita Franken zijn opgebouwd uit stukken en brokken boetseerwas wat tot hoogst expressieve resultaten leidt.

Hun huid staat strak gespannen rond spieren en botten, alles ten dienste van een trotse, zelfbewuste houding. Hun jeugdigheid en vlinderachtigheid ogen kwetsbaar, maar hun présence straalt een fysieke kracht uit, sensualiteit en onschuld. De beelden van Anita Franken genieten, maar elke zonde is hen vreemd.

Anita Franken volgde haar opleiding aan de academie Minerva te Groningen.