Gerard van de Weerd
Intieme schilderijen waarin het 'model in interieur' de rode draad is.
SNEL ZOEKEN
Schilders
- Gerard van de Weerd
- Flip Gaasendam
- René Jansen
- Ben Rikken
- Rein Pol
- Albert Greving
- Peter Durieux
- Herman van Hoogdalem
- Antoine Vincent
- Siemen Dijkstra
- Hans Musters
- Gijs Kos
- Sophie Amauger
- Corry Kooy
- Mattie van der Veen
- Simeon Nijenhuis
- Ruth van Royen
- Michiel Schrijver
- Ruud Verkerk
- Hans Parlevliet
- Eddy Stevens
- Johan Abeling
- Chris Herenius
- Ingrid Smuling
- Herman Tulp
Rode kimono, olieverf op paneel, 20 x 20 cm
Tegenlicht, 85 x 19 cm & Herfstochtend, 45 x 25 cm
Eline met haarband, olieverf op paneel, 45 x 25 cm
Model in atelier, olieverf op paneel, 45 x 25 cm
Model tegen blauw, olieverf op paneel, 30 x 30 cm
De eerste sneeuw, olieverf op paneel, 20 x 30 cm
Monument, olieverf op doek, 130 x 210 cm
Model op poef, olieverf op paneel, 49 x 28 cm
In het licht, olieverf op doek, 150 x 60 cm
De kimono, olieverf op paneel, 37 x 37 cm
Gerard van de Weerd (1952) is een man van weinig woorden, maar wat hij zegt is raak. Dit geldt eigenlijk ook voor zijn schilderkunst. Heel verstild, maar oh zo sprekend. Zijn schilderijen maakt hij het liefst in zijn atelier. Met de juiste muziek op de achtergrond worden ze grof opgezet, waarna de zoektocht begint. Hij schildert weliswaar naturalistisch, maar niet naar realiteit. Zijn schilderijen ontstaan gedurende het schilderen. Hierbij combineert hij vrijelijk bestaande en niet bestaande elementen om zo tot een optimale compositie te komen.
Alles draait bij Gerard van de Weerd om het weergeven van schoonheid, een gevoel en de juiste sfeer.
Doorgaans is het karakter van het zijn werk vertrouwd en intiem, zoals bij zijn modellen in interieur. Soms speelt er een vleugje humor mee in zijn werk en ontstaan er uitdagende modellen op pilaren, of geisha's op olifanten. Het vroege werk van Gerard van de Weerd was in gedempte kleurstellingen. De laatste jaren worden zijn schilderijen echter steeds kleurrijker, meer doorleefd en sprankelend. Het lijkt wel of zijn modellen steeds zelfbewuster worden en meer op de voorgrond durven te treden. De essentie is echter dezelfde gebleven. Het durven weglaten van details. Het laten vervloeien van modellen met hun omgeving, waardoor ze een harmonieus geheel worden. De prachtige gelaagdheid en structuren in zijn verf, die zo bepalend zijn voor het intieme mysterieuze karakter. Heel sterk en expressief, maar altijd ingetogen en subtiel.