Herman van Hoogdalem

Herman van Hoogdalem (1956) is een eigentijds en nieuwsgierig kunstenaar die zich niet beperkt tot één bepaald thema. Hij laat zich graag uitdagen - en kan zich die vrijheid ook permitteren - als befaamd schilder die diverse technieken, als olieverf, eitempera en aquarel, tot in de puntjes beheerst.

Herman van Hoogdalem wordt geroemd om zijn typerende lichtgebruik, dat een essentiële rol speelt in al zijn werk.

Zijn gezeefde sluier van licht bindt willekeurige voorwerpen tot een geheel, voor één bepaald moment, en schept een intieme dramatische sfeer. Minstens zo belangrijk echter is zijn bijzondere gevoel voor compositie en ruimtelijkheid. Waarschijnlijk is dit gelegen in zijn innerlijke behoefte aan ruimte, die enerzijds een belangrijke inspiratiebron is en anderzijds een uitdaging vormt bij de uitwerking van zijn schilderijen. Zo creëert Herman van Hoogdalem bewust lege vlakken in zijn werk, die ruimte scheppen voor reflectie, en de aanzet geven voor een verhaal dat de toeschouwer zelf in kan vullen. Een strandgezicht, een model in interieur, maar zelfs een portret wordt zodanig door hem weergegeven dat je het gevoel hebt naar een bevroren moment te kijken, waaraan veel is voorafgegaan of nog staat te gebeuren. Dit gevoel wordt nog eens verstrekt door de wijze waarop Herman van Hoogdalem zijn composities bewust ensceneert en afsnijdt. Er staat altijd nét iets meer op het doek, dan alleen het onderwerp zelf. De aanzet van een raam of kaptafel in een interieur, een half windscherm of weglopend hondje in een strandtafereel. De suggestie wordt gewekt dat het verhaal gewoon verder loopt naast het doek.

Herman is duidelijk een schepper van impressies van deze tijd. Hij doet dit echter op zo’n intense en poëtische wijze dat zijn schilderijen tegelijkertijd tijdloos zijn en aanvoelen als een dierbare herinnering.

Herman van Hoogdalem volgde zijn opleiding aan de academie Minerva Groningen.