Mattie van der Veen

Aan de schilderijen van Mattie van der Veen (1974) zul je niet snel onopgemerkt voorbijgaan. Haar werkt valt op. Zeker door haar karakteristieke, krachtige pasteltechniek maar ook door haar heel eigen intense beeldtaal. Haar schilderijen grijpen je aan en je wordt als het ware naar de afgebeelde persoon toegezogen.

Het is duidelijk dat Mattie een grote voorliefde koestert voor de rijke kleuren en het licht van de Italiaanse renaissance-kunstenaars. Gebruik makend van de zo typerende technieken van haar illustere voorgangers, verbeeld Mattie van der Veen het klassieke thema vrouw. En hoe! Haar vrouwen worden afgebeeld zonder hen te willen portretteren. Integendeel, overbodige details worden juist weggelaten en het model bevindt zich in een verstilde tijdloosheid of koestert zich in een sacraal licht. Een vreemde sfeer van devotie en serene verfijning spreekt uit hun lichaamstaal. Dromerig, en met een zweem van mystiek, ontstijgen ze het aardse. In haar werk wordt de hoofdrol dan ook niet gespeeld door de vrouwen op zich, maar door de sfeer en gevoelens die zij op dat moment uitdragen.

Het mooie bij Mattie van der Veen is dat je haar bewondering voor de klassieken proeft, maar dat haar werk heel eigen en puur blijft. Als toeschouwer wordt je dan ook rijkelijk beloond!

Het mooie bij Mattie van der Veen is dat je haar bewondering voor de klassieken proeft, maar dat haar werk heel eigen en puur blijft. Als toeschouwer wordt je dan ook rijkelijk beloond!

Mattie van der Veen volgde haar opleiding aan de academie Minerva Groningen.