Hans Parlevliet (1953) schildert landschappen die nergens letterlijk bestaan en toch direct herkenbaar aanvoelen. Uitgangspunt is vaak het Noord-Nederlandse land, met zijn weidsheid, water, akkers en verre horizon, maar in zijn schilderijen wordt die wereld opnieuw opgebouwd uit herinnering, verbeelding en een scherp gevoel voor ruimte. Juist daardoor krijgen de voorstellingen iets stil en licht vervreemdends. Ze lijken vertrouwd, maar vallen niet samen met één bestaande plek. Die spanning maakt zijn werk aantrekkelijk: u kijkt naar een landschap dat open en helder is, en tegelijk een eigen, innerlijke werkelijkheid bewaart.
Wat zijn oeuvre zo herkenbaar maakt, is de manier waarop het oog door het beeld wordt geleid. De horizon staat vast, de compositie is zorgvuldig afgewogen, en vanaf de voorgrond ontvouwt het landschap zich bijna als een route. Hans Parlevliet werkt niet naar foto’s, maar vanuit een beeld in zijn hoofd dat hij in vele lagen opbouwt. Dat geeft zijn schilderijen niet alleen precisie, maar ook concentratie. Het licht valt vaak van opzij, kleuren blijven helder, water helpt het vlak te ordenen en elk detail draagt bij aan de geloofwaardigheid van het geheel. Tegelijk blijft er ruimte voor iets verhalends: een mistige zweem, een onverwacht accent, soms zelfs een klein beeldgrapje. Zo ontstaan schilderijen waarin u kunt dwalen zonder de rust kwijt te raken. Ze nodigen niet uit tot haastig kijken, maar tot langzaam rondgaan met de ogen, alsof u het landschap werkelijk zou kunnen betreden.
Voor verzamelaars van realistische landschapskunst, verstilde natuurbeelden en schilderijen vol licht, ruimte en atmosfeer, is Hans Parlevliet bijzonder relevant. Het werk spreekt liefhebbers aan van hedendaagse landschapskunst, klassieke schilderkwaliteit en een diepe verbondenheid met de natuur.
Nederlands ▾